Łagodna to specyficzna kreskówka. Odbiega od standardowych animacji Disneya. Jest utrzymana w surowej i poważnej stylistyce. Dzięki niej widz nie koncentruje się na efektach wizualnych bajki, tylko na jej treści. Adaptacja opowiadania Fiodora Dostojewskiego jest dziełem Piotra Dumały. Animacja powstała w 1985r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. Obraz powstał techniką wydrapywania rysunku na płytkach gipsowych. Za muzykę do kreskówki był odpowiedzialny Zygmunt Konieczny, natomiast zdjęcia są autorstwa Barbary Stankiewicz.
Niekonwencjonalny sposób zobrazowania XIX wiecznego opowiadania sprawił, że tamtejsza historia może być przeniesiona na teraźniejszy grunt. Przedstawia ona bowiem trudną relację, w której kobieta musiała cały czas zabiegać o uczucie męża. Dopiero po jej samobójstwie mężczyzna uświadamia sobie jak wiele stracił. Tęskni za nią i próbuje doszukać się powodu jej śmierci. W tle kreskówki pojawiają się obrazy z przeszłości, w których widać co przeżywała młoda kobieta. Chciała uciec od bycia nikim. Ciągłe zabieganie o uczucie doprowadziło ją do ostateczności. Toksyczny związek w jakim tkwiła sprawił, że targnęła się na własne życie. Za jej życia, jej mąż nie doceniał uczucia jakie było między nimi. Dostrzegł je dopiero po jej śmierci. Po długich rozmyślaniach doszedł do wniosku, że to jednak z jego winy odebrała sobie życie. Że przez jego psychikę nie mogą kontynuować wspólnego życia.
Wychowując się na bajkach Disneya trudno jest się przestawić na innego typu bajki. Sama nigdy nie sięgnęłabym do takiej animacji. Dumała pokazał, że za pomocą kreskówki można przedstawić również tragedię, horror i smutek. Kreskówka nie jest zarezerwowana tylko dla szczęścia, bajkowych bohaterów, księżniczek i książąt. Prawdziwe często brutalne życie jest nawet lepszym materiałem do ukazania jako kreskówka niż ''..i żyli długo i szczęśliwie''. Ponieważ nie każda historia ma takie zakończenie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz