piaskowe animacje- still loving you

   Ta animacja opowiada historię miłości pokazaną w bardzo interesujący sposób. Autor przedstawia obrazy rysując na piasku. Obrazy tworzą chronologiczną historię miłości, począwszy od dzieciństwa, w którym jako dzieci, chłopiec i dziewczynka się razem bawili, przez dorastanie i dorosłość oraz założenie rodziny. Narysowany na końcu zegar symbolizuje upływ czasu, który nie stanął na drodze miłości i nie zmienił uczuć tych dwojga do siebie.
  
   Zaintrygowała mnie ta animacja, ponieważ historia została w niej ukazana w nowatorski i ciekawy sposób. Przyciągnęła moją uwagę, po mimo tego, iż w żadnym wypadku nie przypomina typowej animacji znanej z produkcji Disneya. 

Julian Józef Antoniszczak

Julian Antonisz, właśc. Julian Józef Antoniszczak (ur. 8 listopada 1941 w Nowym Sączu, zm. 31 stycznia 1987 w Lubniu) – polski artysta plastyk, scenarzysta i twórca eksperymentalnych filmów animowanych, kompozytor i wynalazca.

Ukończył szkołę muzyczną, a następnie Wydział Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1965). Zadebiutował w 1967 filmem animowanym Fobia.
Współzałożyciel kabaretu Zdrój Jana działającego w Klubie pod Ręką. Później pod tą samą nazwą powstał zespół Zdrój Jana.
Od 1977 realizował filmy techniką noncamerową poprzez malowanie poszczególnych kadrów na taśmie filmowej bez użycia kamery. Współzałożyciel Studia Filmów Animowanych w Krakowie. Był wielokrotnie nagradzany na polskich i międzynarodowych festiwalach filmowych. Zmarł podczas prac nad 13. odcinkiem Polskiej Kroniki Non-camerowej.

Antonisz był artystą łączącym wiele specjalności. Sam pisał scenariusze do swoich filmów i sam je realizował, Komponował też do nich muzykę. W 1977 w swoim manifeście artystycznym sformułował wizję filmu tworzonego bezpośrednio na taśmie filmowej i odtąd konsekwentnie realizował filmy tą techniką. Polegała ona na rezygnacji z użycia kamery – poszczególne klatki były rysowane, malowane, bądź wydrapywane na taśmie.
Fascynowały go urządzenia mechaniczne. Jeszcze na studiach zbudował z dwóch rowerów „samochód”, wzbudzając sensację gdy przyjeżdżał nim na zajęcia. Sam konstruował różne „maszyny filmowe”, wykorzystywane przy pracy nad filmami noncamerowymi. Jedną z nich był antoniszograf fazujący – urządzenie wydrapujące na taśmie filmowej serie klatek z płynnym przejściem między dwiema skrajnymi klatkami. Skonstruował też prototyp chropografu, przenoszący obrazy na kawałki celuloidu w postaci bardziej lub mniej szorstkich powierzchni; miał służyć niewidomym.

twórczość:

via wikipedia

Łagodna - Piotr Dumała

   Łagodna to specyficzna kreskówka. Odbiega od standardowych animacji Disneya. Jest utrzymana w surowej i poważnej stylistyce. Dzięki niej widz nie koncentruje się na efektach wizualnych bajki, tylko na jej treści. Adaptacja opowiadania Fiodora Dostojewskiego jest dziełem Piotra Dumały. Animacja powstała w 1985r. w Studiu Miniatur Filmowych w Warszawie. Obraz powstał techniką wydrapywania rysunku na płytkach gipsowych. Za muzykę do kreskówki był odpowiedzialny Zygmunt Konieczny, natomiast zdjęcia są autorstwa Barbary Stankiewicz. 

   Niekonwencjonalny sposób zobrazowania XIX wiecznego opowiadania sprawił, że tamtejsza historia może być przeniesiona na teraźniejszy grunt. Przedstawia ona bowiem trudną relację, w której kobieta musiała cały czas zabiegać o uczucie męża. Dopiero po jej samobójstwie mężczyzna uświadamia sobie jak wiele stracił. Tęskni za nią i próbuje doszukać się powodu jej śmierci. W tle kreskówki pojawiają się obrazy z przeszłości, w których widać co przeżywała młoda kobieta. Chciała uciec od bycia nikim. Ciągłe zabieganie o uczucie doprowadziło ją do ostateczności. Toksyczny związek w jakim tkwiła sprawił, że targnęła się na własne życie. Za jej życia, jej mąż nie doceniał uczucia jakie było między nimi. Dostrzegł je dopiero po jej śmierci. Po długich rozmyślaniach doszedł do wniosku, że to jednak z jego winy odebrała sobie życie. Że przez jego psychikę nie mogą kontynuować wspólnego życia. 

   Wychowując się na bajkach Disneya trudno jest się przestawić na innego typu bajki. Sama nigdy nie sięgnęłabym do takiej animacji. Dumała pokazał, że za pomocą kreskówki można przedstawić również tragedię, horror i smutek. Kreskówka nie jest zarezerwowana tylko dla szczęścia, bajkowych bohaterów, księżniczek i książąt. Prawdziwe często brutalne życie jest nawet lepszym materiałem do ukazania jako kreskówka niż ''..i żyli długo i szczęśliwie''. Ponieważ nie każda historia ma takie zakończenie.

Kabaret Dudek

   Kabaret Dudek został założony przez Edwarda Dziewiońskiego w 1965r. Swoje skecze wystawiał w kawiarence “Nowy Świat” przy ul. Nowy Świat 61 w Warszawie. W skład grupy wchodzili: Irena Kwiatkowska, Edward Dziewioński, Wiesław Gołas, Jan Kobuszewski i Wiesław Michnikowski. Kabaret wystawiał skecze Juliana Tuwima.

   Osoby urodzone na przełomie wieku XX i XXI mogą mieć problem ze zrozumieniem humoru aktorów. Jednak gdy nie poprzestanie się na jednym skeczu i obejrzy więcej, można je zrozumieć i całkiem dobrze przy nich bawić.

   Uważam, że każdy powinien zaznajomić się z twórczością Kabaretu Dudek, aby chociażby mieć porównanie między obecnym, a tamtejszym poczuciem humoru. Po obejrzeniu kilku skeczy, najbardziej lubię “Sęk”. Oglądałam go kilka razy z rodzicami i potrzebowałam czasu, żeby zrozumieć jego sens. Rozmowa Edwarda Dziewiońskiego i Wiesława Michnikowskiego jest pełna absurdalnego humoru. Być może to był klucz do mojej aprobaty. 

Kabaret Dudek “Ucz się Jasiu”

Kabaret Dudek “Sęk”

Król Lear - Scena Stu

   Dnia 22 lutego br. miałam okazję obejrzeć spektakl pt. “Król Lear” w krakowskim teatrze ‘Scena Stu’. Adaptacja tragedii Szekspira w wydaniu Krzysztofa Jasińskiego, oddawała zarówno dramatyzm sztuki, jak i bawiła widzów zabawnymi anegdotami i dowcipnymi wypowiedziami. W rolę tytułowego bohatera wcielił się uznany polski aktor- Daniel Olbrychski. Oprócz niego na scenie pojawili się również: Marcin Zacharzewski, Anna Cieślak, Mariusz Saniternik, Andrzej Róg, Anna Oberc, Agata Myśliwiec i Krzysztof Piątkowski. Kameralna scena sprawiała, że widz miał niewzykły kontakt z aktorem. Siedząc w pierwszym rzędzie dzieliło mnie ok pół metra od aktorów.
 
   “Król Lear” to sztuka opowiadająca o życiu władcy, zdradzie, braterskiej walce. Lear pragnąc podzielić swój majątek między trzy córki, prosi je, aby opisały ich miłość do niego. Tylko dwie z nich, aby przypodobać się ojcu zaczęły go wychwalać. Najmłodsza z nich- Kordelia oświadczyła, że nie jest w stanie opisać swojej miłości. Król odebrał to jako zniewagę i wyrzekł się swojej ulubienicy, pozostawiając królestwo w rękach pazernych Regany i Goneryli. Jego decyzja doprowadzi do stopniowego upadku jego samego jak i całego dworu. Rządne władzy córki za wszelką cenę chciały pozbawić ojca władzy, aby na stałe zająć jego miejsce. Sztuka jest pełna intryg i zawikłań, które zmieniają bieg akcji o 180 stopni. Wygnana córka chcąc być wciąż przy Learze, przebiera się za błazna i gości w królestwie pod przykryciem. Jako jedyna szczerze darzyła króla uczuciem i go nie opuściła. Podczas gdy Lear dowiedział się o tożsamości błazna, jego córki zadecydowały o ataku na zamek. W obronie ojca staje Kordelia, która ginie bohaterską śmiercią. Król z rozpaczy umiera nad ciałem swojej miłości.

   Uważam, że sztuka jest jak najbardziej warta obejrzenia. Fabuła nie jest trzymana w 100% szekspirowkim tonie. Niektóre momenty swoją zawiłością dekoncentrowały widza i odwodziły go od głównego tematu. Posłużenie się żartem sprawiło, że widzowie mogli się rozluźnić i chłonąć sztukę z innej perspektywy. Wydaje mi się, że reżyser postąpił słusznie odchodząc od konwenansów i pokazał “Króla Leara” ze swojego punktu widzenia. Jest to trudna sztuka, którą trzeba dobrze ‘ugryźć’, aby wygrać. Właśnie to udało się z panu Krzysztofowi Jasińskiemu.

Polecam

Daniel Olbrychski po spektaklu

Marcin Zacharzewski- odtwórca roli Edgara

Wilk z Wall Street

 

   Wilk z Wall Street to dzieło Martina Scorsese. Film jest biografią Jordana Belforta- maklera, który zrobił zawrotną karierę w świecie biznesu i dotarł na sam jego szczyt. Głównego bohatera zagrał Leonardo DiCaprio, który otrzymał za swoją rolę Złotego Globa i prawdopodobnie otrzyma pierwszego w życiu Oscara. Autorem scenariusza jest Terence Winter. W role pozostałych postaci wcielili się: Jonah Hil, Margot Robbie, Matthew McConaughey.

   Historia biznesmena została przedstawiona w najdrobniejszych szczegółach. Początki jego kariery, stopniowe wspinanie się na szczyt finansjery, aż w końcu niebywały sukces. Jordan Belfort miał ogromny dar do sprzedawania. Potrafił zarobić dosłownie na wszystkim. Jego miłość do zarabiania pieniędzy najpierw zrobiła z niego gwiazdę, żeby później stopniowo go niszczyć. Początki jego kariery nie były łatwe, ale od początku wiedział co chce osiągnąć i wytrwale do tego dążył. Stopniowo budował swoje imperium, sprzedając groszowe akcje za ogromne sumy. Wzbudzał w ludziach zaufanie, co było kluczową kwestią. Miał rodzinę, żonę, dwójkę dzieci, wszystko o czym marzył. Zamiłowanie do luksusu i imprezowego stylu życia, uzależnienie od narkotyków i alkoholu, zdrady zniszczyły go. Nie wiedział kiedy powiedzieć sobie dość. Był kontrowersyjną postacią, a jego zachowanie wzbudziło podejrzenia FBI. Musiał uważać na każdy swój ruch. Podczas gdy został postawiony pod ścianą, już prawie zrezygnował z firmy. Własna ideologia i duma nie pozwoliły mu na to i po mimo natarczywości FBI kontynuował swoje dzieło. Z czasem wszystko zaczęło się jednak sypać. Jego imperium rozpadało się. Kolejny członkowie Stratton Oakmont zostawali aresztowani, włącznie z Jordanem. By uniknąć surowej kary zdecydował się na ujawnienie nazwisk wszystkich udziałowców. Otrzymał łagodniejszy wymiar kary jaką były 3 lata pozbawienia wolności. Został oskarżony o pranie brudnych pieniędzy, matactwa finansowe, wyłudzenia. Postawiono mu aż 98 zarzutów. Po wyjściu na wolność gościł w australijskim talk show, gdzie dał wykład dot. sprzedaży. Prosił siedzących w studio, aby sprzedali mu długopis. Co jak się okazało nie było wcale takie łatwe. W ostatniej scenie bierze udział prawdziwy Jordan Belfort.

   Moim zdaniem film wzbudza ogromne kontrowersje. Mnogość scen erotycznych, narkotyki i wszechobecne wulgaryzmy sprawiają, że obraz jest odbierany przez niektórych z dużą rezerwą i obrzydzeniem. Uważam jednak, że właśnie dzięki tym scenom film zyskał wiarygodność i idealnie odzwierciedla życie skazanego finansisty. Gdyby nie szczegóły i ogromny nacisk na powyższe sceny, pewnie nigdy nie uwierzyłabym, że to się kiedyś wydarzyło, że ktoś taki rzeczywiście istniał. Jako film biograficzny został świetnie wyprodukowany. Żeby odzwierciedlić życie Jordana Belforta można było wyreżyserować 1,5godz film skupiający się jedynie na karierze maklera, lub tak jak w tym przypadku, 3godz pokazujące historię bez cenzury, bez zahamowań, przedstawiający jego zachowania w pracy i poza nią, to jak się bawił, jego stosunek do fortuny jakiej się dorobił oraz najważniejsze: jak z człowieka sukcesu przeistoczył się w mężczyznę bez rodziny, przyjaciół i pieniędzy z wyrokiem na karku. Według mnie Martin Scorsese spisał się świetnie jako reżyser ”Wilka z Wall Street”, stworzył autentyczne dzieło, które ogląda się z niedowierzaniem. Z wielką przyjemnością obejrzałabym ten film raz jeszcze i polecam go każdemu. Te 3 godziny warto poświęcić bez wyrzutów sumienia.